با فرا رسيدن نهم ارديبهشت ماه درست هفتصد و سي روز از شروع به كار شوراها در دوره سوم سپري مي شود و همچنان ساعتها و روزها بسرعت مي گذرد ، ايامي كه گذشت با فراز و نشيب ها و خاطرات تلخ و شيرين همراه بود. خاطراتي كه در ثبت بعضي تلاش كرده ام و بعضي را شايد نتوان گفت.
اما نمي دانم چرا هر چه ايام مي گذرد نسبت به آينده نگران تر و مسير را سخت تر مي بينم ؟؟!! و احساس مي كنم براي دست يافتن به اهداف و برنامه هاي تعريف شده وتغيير روشها با كوهي از مشكلات روبرو هستم كه ضمن ياري بيشتر خداوند و كمك و همفكري دوستان نوانديش بايد بيشتر و بيشتر تلاش كرد ولي چرخ زمان با سرعت مي گذرد و تنها نيمي از فرصت چهارساله باقي ست و احساس مي كنم ايام باقي مانده دوران سخت تري بوده و همت و تلاش بيشتري را مي طلبد.
در طول مدت هفتصد و سي روزي كه گذشت تعدادي محدود از دوستان و شهروندان همواره نقدهايي بر عملكردم داشتند كه براي بخشي پاسخ داشتم و براي بخشي هم پاسخي مناسب نداشتم ، اما براستي اگر اين تعداد منتقدين محدود هم نبودند چه مي شد ؟ اگر بعضي از خبرنگاران و پرسش گران تيز بين و نوانديش نبودند چه مي شد؟ آيا غير از درگاه حق بايد به افراد ديگري هم پاسخگو بود ؟؟
خدايا تو شاهدي كه هميشه اين سئوال برايم مطرح بوده كه اين مردم سخت كوش و پرتلاش و مبتكر و خلاق را چه شده كه امروز ديگر انگيزه ، اعتقاد و باورها در آنها كم رنگ شده ؟ خدايا براي اين بي تفاوتي ها چه بايد كرد؟
به همين منظور و در پي درخواست تعدادي از شهروندان و پاسخ به بعضي از چراهاي مرتبط با حوزه وظائف شوراها جلسه اي دوستانه در روز سه شنبه ، هشتم ارديبهشت ماه پيش بيني گرديده است كه از همه دوستان وعلاقه مندان جهت حضور در اين گفتگو و پاسخ به بعضي از چراها دعوت بعمل مي آيد.
يقيناً توسعه پايدار سرزمين باستاني استرآباد بدون پرسشگري و پاسخگويي و همدلي دلسوزان اين ديار محقق نخواهد شد.
